8/21/2015

Hawker Sea Fury



Hawker Fury, projektowany zgodnie z pierwszą specyfikacją F.6/42 jako mniejszy i lżejszy wariant Tempesta, przekształcił się w uniwersalny myśliwiec, odpowiadający wspólnej specyfikacji ministerstwa lotnictwa F.2/43 oraz admiralicji N.7/43. Wariant lądowy miał powstać w zakładach Hawkera, a dostosowaniem go do eksploatacji z pokładu lotniskowca miała się zająć firma Boulton Paul.
Do grudnia 1943 r. zamówiono sześć prototypów-jeden z silnikiem gwiazdowym Bristol Centaurus XII, dwa z mocniejszym Centaurus XXII, dwa z widlastym Rolls-Royce Griffon, a szósty miał być płatowcem do prób statycznych. 1 września 1944 r. wystartował pierwszy prototyp z silnikiem Centaurus XII, a 27 listopada dokonano oblotu drugiej maszyny-tym razem z rzędowym typu Griffon 85 (później egzemplarz ten latał z 24-cylindrowym silnikiem Napier Sabre VII w układzie H).

Już w kwietniu 1944 r. złożono zamówienia na 200 myśliwców typu Fury dla RAF oraz 200 Sea Fury dla lotnictwa floty, przy czym połowę z tych ostatnich miała wyprodukować firma Boulton Paul. Po zakończeniu II wojny światowej RAF wycofał swoje zamówienie, ale prace nad morskim Sea Fury podążały własnym tokiem. 21 lutego 1945 r. trzecim oblatanym samolotem zastał pierwszy egzemplarz Sea Fury z silnikiem Centaurus XII i zaczepem dla lin skracających dobieg. Ten egzemplarz nie miał jeszcze składanych skrzydeł, które otrzymał dopiero drugi prototyp Sea Fury z silnikiem Centaurus XV, oblatany 12 października.

Kontrakt z firmą Boulton Paul unieważniono już w styczniu 1945 r., a z zamówionych u Hawkera 100 egzemplarzy Sea Fury tylko pierwsze 50 dostarczono w czysto myśliwskim wariancie Sea Fury F.Mk 10.
Pierwsza maszyna seryjna wystartowała 7 września 1946 r., a trzecia zaliczyła próby eksploatacyjne na pokładzie lotniskowca HMS ,,Victorious" zimą 1946-1947.



W maju 1948 r. pierwsza jednostka (802. Dywizjon) zaczęła otrzymywać wariant myśliwsko-bombowy Sea Fury FB.Mk 11, zamówiony w liczbie 565 egzemplarzy (w tym 50 dla marynarki australijskiej i 75 dla
kanadyjskiej). Sea Fury świetnie sprawdził się jako samolot myśliwsko-szturmowy w pierwszej fazie wojny
koreańskiej. Marynarka brytyjska otrzymała także 60 szkolnych dwusterów Sea Fury T.Mk 20, z których
16 przerobiono później na holowniki celów dla lotnictwa RFN.

Innymi zagranicznymi użytkownikami były: Holandia (24 myśliwce Sea Fury F.Mk 50 i 24 FB.Mk 50
zbudowane na licencji przez Fokkera), Irak (45 nowych Fury FB.Mk 60, 10 używanych FB.Mk 11 i pięć
szkolnych T.Mk 61 z oddzielnymi kabinami), Pakistan (87 Fury FB.Mk 60, sześć używanych FB.Mk 11
i pięć T.Mk 61) oraz Egipt (12 używanych sea fury F.10).

W latach 1957-1961 egzemplarze wycofane z jednostek brytyjskich trafiły także do Birmy (trzy Sea Fury T.Mk 20 oraz 18 FB.Mk 11, w tym trzy przerobione na holowniki celów) oraz Kubę (15 Sea Fury FB.Mk 11 i dwa T.Mk 20), a Irak sprezentował cztery ze swych Fury FB.Mk 60 lotnictwu Maroka. Warianty dla Iraku były nieoficjalnie nazywane Baghdad Fury.



Specyfikacja:
Typ: 1-miejscowy pokładowy i bazowy samolot myśliwsko-bombowy
Napęd: 18-cylindrowy gwiazdowy silnik Bristol Centaurus 18 o mocy 2515 KM
Osiągi: Prędkość maksymalna na wysokości 7470 m: 700km/h
Czas wznoszenia na wysokość 9144m: 10 min 48 s
Zasięg bez zbiorników dodatkowych: 1094 km

Masy:
Własna: 4191 kg
Masa Startowa: 5670 kg

Wymiary:
Długość: 10,57 m
Wysokość: 4,84 m
Rozpiętość: 11, 70 m
Powierzchnia nośna: 26 m2

Uzbrojenie:
Skierowane do przodu 4 stałe działka Hispano Mk 5 kal. 20 mm w skrzydłach oraz podwieszone pod skrzydłami środki bojowe o łącznej masie do 907 kg-zwykłe 2 bomby o wagomiarze 227 kg lub 454 kg
albo 8 niekierowanych rakiet klasy powietrze-ziemia RP-3

Źródła: Archiwa własne w oparciu o dane historyczno-techniczne British Museum & Avia Collect, Grafika Google.

Nie wyrażam zgody na kopiowanie i rozpowszechnianie zawartości publikacji mojego autorstwa (tekstu, zdjęć oraz filmów) bez mojej pisemnej zgody aviaclubpoland.blogspot.com

Brak komentarzy:

Prześlij komentarz