1/24/2016

Douglas A3D (A-3) Skywarrior


A3D Skywarrior do chwili ukończenia projektu w 1949 r. był największym i najcięższym samolotem przeznaczonym do operowania z pokładu lotniskowca. Stanowił odpowiedź na ogłoszenie w 1947 r. zapotrzebowanie marynarki USA dotyczące samolotu szturmowego, który mógłby wykonywać uderzenia strategiczne. Projekt zakładał bazowanie nowych maszyn na pokładach gigantycznych nowych lotniskowców, które w końcu miały się zmaterializować (mimo wieloletnich sprzeciwów sił powietrznych USA) w postaci czterech okrętów klasy ,,Forrestal".

Skywarrior był wolnonośnym grzbietopłatem z wciąganym podwoziem trójpodporowym i obszerną komorą bombową, mieszczącą szeroki asortyment środków bojowych o łącznej masie 5443 kg.
Dwa silniki turboodrzutowe umieszczono na wysięgnikach pod skrzydłami o skosie 36 stopni i dużym wydłużeniu, gwarantującym maksymalną wydajność przelotową, czyli znaczny zasięg.
Skośne były także  trzy stateczniki, z których pionowy składał się do hangarowania  podobnie jak zewnętrzne części skrzydeł. Pierwszy z dwóch prototypów XA3D-1 wykonał swój pierwszy lot 28 października 1952 r., napędzany dwoma silnikami Westinghouse XJ40-WE-3 o ciągu 31,1 kN.


Wobec wstrzymania prac nad J40 do napędu jedynego przedseryjnego YA3D-1 oraz pierwszych pierwszych seryjnych A3D-1 zastosowano silniki Pratt & Whitney J57-P-6 o ciągu 43,2 kN.
Pierwszy z 49 seryjnych A3D-1 wystartował 16 września 1953 r., a dostawy do dywizjonu szturmowego VAH-1 US Navy ruszyły 31 marca 1956 r. Po zmianie systemu oznaczeń w 1962 r. rdzeń oznaczenia A3D przyjął postać A-3, to też pierwszy wariant seryjny z trzyosobową załogą nazywał się odtąd A-3A. Sześć maszyn zmodyfikowano  później do zadań zakłócania elektronicznego EA-3A, co oznaczało instalację dużej ilości specjalistycznego wyposażenia i zwiększenie załogi do siedmiu osób. A3D-2 (od 1962 r. A-3B) wszedł do służby w 1957 r. z mocniejszymi silnikami J57-P-10 i sondą do uzupełniania paliwa w locie.


Ostatnie z pośród 164 wyprodukowanych egzemplarzy doczekały w późniejszych latach modernizacji, obejmującej usunięcie sterowanej  radarowo tylnej wieżyczki z dwoma działkami 20 mm, instalacje bloku zakłócania elektronicznego i rozrzutnika ładunków pozorujących, wymianę radaru nawigacyjno-bojowego (i zmianę kształtu jego osłony) oraz wzmocnienie jego konstrukcji, umożliwiające wykonywanie bombardowania z małej wysokości. Równolegle produkowany (30 egzemplarzy)
rozpoznawczy A3D-2P (od 1962 r. RA-3B) miał zamiast komory bombowej kabinę dla dwóch operatorów, 12 aparatów fotograficznych do zdjęć pionowych i ukośnych oraz wyrzutniki bomb
oświetlających. W późniejszym okresie osiem RA-3B, przebudowanych do funkcji ,,agresorów"
w ćwiczeniach wojny elektronicznej, otrzymało oznaczenie ERA-3B.


Symbol A3D-2Q (od 1962 r. EA-3B) dotyczył 25 maszyn zbudowanych specjalnie do zadań zakłócania elektronicznego, w których miejsce miejsce komory bombowej zajął ciśnieniowy przedział dla rozbudowanego wyposażenia specjalistycznego i jego czterech operatorów, a dodatkowe wyposażenie obejmowało także radary obserwacji czołowej i bocznej oraz liczne czujniki podczerwieni. Ostatnim wariantem seryjnym był wyprodukowany w liczbie 12 maszyn ośmiomiejscowy A3D-2T (od 1962 r. TA-3B), przeznaczony do szkolenia nawigatorów i bombardierów. Ciśnieniowy przedział w miejscu komory bombowej mieścił instruktora i sześciu uczniów.


Samoloty A3B/A-3 były również podstawą dla licznych modyfikacji. Oznaczenie A3D-2Z (od 1962 r. VA-3B) otrzymały dwa A-3B, które zamiast komory bombowej miały luksusowo wykończony dwuosobowy przedział do transportu oficerów sztabowych. Ostatnimi przebudowanymi wariantami w służbie marynarki USA było 85 latających cystern KA-3B oraz 39 uniwersalnych EKA-3B,
przeznaczonych do tankowania w powietrzu i zakłócania elektronicznego. Pozostawały one standardowymi maszynami jednostek rezerwy US Navy aż do września 1991 r.

SPECYFIKACJA:
Typ
lądowy i pokładowy lekki bombowiec z 3-osobową załogą

Napęd
2 silniki turboodrzutowe Pratt & Whitney J57-P10 o ciągu 46,7 kN każdy

Osiągi
Prędkość maksymalna na wysokości optymalnej: 837 km/h
Początkowa prędkość wznoszenia: 1097 m/min
Pułap operacyjny - 12 500 m
Zasięg z maksymalnym ładunkiem uzbrojenia: 1690 km

Masy
Własna: 17 876 kg
Masa startowa: 37 195 kg

Wymiary
Rozpiętość - 22,10 m
Długość - 23,27 m
Wysokość - 6,95 m
Powierzchnia nośna - 75,4 

Uzbrojenie
2 ruchome działka kal. 20 mm w sterowanej radarem tylnej wieżyczce oraz do 5443 kg środków bojowych w komorze bombowej.
                
Źródła:
Archiwa własne w oparciu o dane historyczno-techniczne, wikipedia.org, boeing.com, Encyklopedia Lotnictwa, Encyklopedia Avia Collect, Grafika Google

Nie wyrażam zgody na kopiowanie i rozpowszechnianie zawartości publikacji mojego autorstwa (tekstu, zdjęć oraz filmów) bez mojej pisemnej zgody aviaclubpoland.blogspot.com

Brak komentarzy:

Prześlij komentarz